отекуваат фасадите, кога врне градот изгледа најстаро стариов во градот сакал само млади, му изгледале најзрело гние како розова пупка, а со цедењето се набабрува

дали сум знаел некоја песна од јован котески ако го следам ќе ме погоди градот, па ќе оскапам умре дедо пред да се родам, ме собра во талог слизнал по патот, му отече часот

ако сакам да бидам како него, во мушмула ќе ме претворат презрева крушата со вина во среднината ќе клукаме на портата на полноќ, да врне камен ќе истече целиот град, ќе пламнат сите плодови

градов ни е градина со плодни низини правиме сè да е сјајно, затоа корнеме репки свилени ќе набавиме букет цвеќе - цела долина сме порачале! цело друштво на планината се качуваме

во реклами се претвараме, со цели справи ќе се справиме денес ќе садиме пораки на првиот кат, сите сме високи! а утре, рака по рака, ќе им корнеме сè од приземје

сите брези во вис ќе ги дигнеме па и крстот од водно со скелиња ќе го симнеме секоја репка ја кинеме, целата гора ќе остане гола друштвото одлучи: не мора денес ништо да одбираме

ги озборувавме сите дур не беа тука ја земавме целата жетва дур не беа тука годинава во стадион, следен месец во подрум, градов е дупка!

седиме во котур со лука, ми вика: "пола од луѓево реално не се за тука" следниот ден, самиот лука не бил за тука па за десет години, нема да познава ниеден тука

пропадна и котур, лука во послужница чува стока дошол некој млад, лука се вика, го плукавме дур не беше тука еден ден и тој ќе дига роба, грбот од тегоба ќе му пука

ни со котур не се дига надеж, немало иднина веќе тука мојата дејност била брука, да не сум седел веќе тука ми викаат "абе, лукав, ти си целиот клукав"

се преселил прекрасен пар во модерен стан се држела собата, но тешки црвени води почнале да капат од кровот се стресел зидот, пропаднал и таванот

паднале сто камења свесни, со силна намера пливале во крвишта, гризале по се, меко и дрвено останала девојкава тврда и згрбена а од телото и растеле црвени цвеќиња наредени со боцки фотинија

однатре и бликаат кожни потоци а однадвор се обвиткува со мермерен оклоп од прозорот ја зјапавме со станарот стврднатата дечкото до мене се скамени, му се смрзнила саканата запрашувајќи се: дали ќе можам воопшто да ја допрам?

семејството нејзино ќе ми ја препишеле пресудата нејзиното тело го облекле во ковчег клекнат до тврдото тело, каде што ми ликува возбудата

чекори ром со дрво место нога не знам ни зошто е тука оддалеку погледот му паѓа од аголот на куќата до мојата врата и одвнатре и однадвор од дрвото до стеблото ме зјапа

ќе ме чека да излезам од дома мислејќи дека се ќе ми земе но ако сега имав малце време би украл и од него и тоа малку што го има

стојам едвај рамно - идната работа е крива трга и ромот по криво од мене ќе ме причека кај столбот ќе биде уште таму кога ќе се вратам дома ќе му ја украдам и другата нога

тогаш седеше, легната под стреата, мачкица бледа како камен, згусната целата секој ден ме влече сè подлабоко во земјата но мене небото ме има викнато лично ден по ден, лебдам сè поблиску кон портата

решив да и дојдам еден ден со план, еве ја шемата: кога сите коли ќе бидат неподвижни, над облаците ќе се отвори едно светло ќе не собере отуѓени и ќе не врати славни

ќе не лижат полжави, ќе вкусуваме свежи гроздови а следниот ден ќе не чека голем пречек "прогласени сте цареви!" секој ќе рече

кога дојде ноќта и сè беше на место, црквата на крајот од паркингот се отвори и од себе отклопи секакви визии: длабоки сонови, тајни дворови, лични робови бевме толку блиску до рајот, за малце богови

но мачката ме погледна и рече: „не бе“, па почна небото да го гребе под ноктите ѝ остана вар икрстот остана сам да свети

бога во небото ми се сврте лично некој си стар чичко "бре бе – и мене ме ставиле овде, али доста блештиш нешто епски не мора баш ние да бидеме свети"

уште не си заминавме од тука, сè за скопје да преживее! празни во раце, полни со смисла, сè ќе направиме само нешто зимаме, и донации почнавме да примаме

сето ова го правиме, па со што друго да се храниме? многу сме јаки, мора секој барем еднаш да признае со нас и твојата уметност ќе вреди еден ден ако никој неќе, награди самите себе ќе си даваме

на инстаграм ни се закажани сите средби а во интерес на сите, да одиме утре на мојата свирка немој да седнеш, за друштвото е резервирано тука иако се мразиме, еве нè сите на слика!

стани дел од нас денес, па утре и ти ќе бидеш на ред, во ред? со кој да бидам во склоп: култура бета, азбуки, медуза или илика? каква прилика!

јагнената мачка запре да ме погледне еднаш ме повлече со нејзиниот опаш и ме симна по патот на венчавка во зелената двора пристигнавме во кекец, училиште за возење кола

јагнето стана, се дигна над мене како товар ме однесе до бездомникот, господин еден мрморат птиците: "што му е со овие кожи?"

од нигде, ни зајде слухот во шум на венчавни труби јагнето мое исчезна меѓу сите туѓи тела и се крена сенката на четири прста

најарно е да не чекориме веќе ми рече таа, еден ден и јас нема да бидам тука јагнето ќе падне во дупка - па така ми падна моето јагне

се проникна господарот на светот, продаваше месо, од нозе до сало се крена во форма на бездомниот слепец, духот на кекец ми имаше зборено мачето, желбите на сите биле во подот не постои тело со кожа на него во дворов

птиците кричат: "види го овој страшен скитец!" се венчаа сите, венчална ноќ, тој бил венчавниот витец плашливи кожи со отворени усти, танцуваа сите пусти фатени едни со други, мавнати едни до други коли ги имале собрано сите

ништо што зборам нема смисла римите ми се ефтини, а зборовите фори ама не сум јас крив – јас сум најсериозниот тука немаат ни јазик за јазик туку само орган за лижење гладни македонци ќе ве претворам во англиски луѓе што разбираат сè што ќе им кажам конечно ќе се осеќам како македонец кога сите ќе станете неми

со цигла во грло се родив, тука прекинува лозата и така стануваме зрели, во лектири и собирки, a мојов го нема овие биле патриоти, одамна ги нема, останаа в'туѓи соби имал многу награди, в'голи затвор изгоре славно после слобода нема никој да звони - ниту таа година од струга сите се сигурни, правилно му била изречена пресудата

марковски го избришале од полиците, мојов го врамија збори за предавниците гајдов, никој не знае кој е бугарин веќе сета слава премина кон блаже, учев со неговата фаца пред мене a пресудачите зрејат меѓу нас, ублажени од времето среднав момче пред некој ден, татко му би го оставил мојот со оток ме праша кирил, од кај знаеш дека и за тебе нема барање?