read.synkar.org

статуа 4 е пародија, и тоа дури да се каже, страшно цинична и малце чудна пародија на песните на дедоми, статуа 1-3. во оригиналните песни, котески прави ретроспектива помеѓу убавото, природно, па дури и свето женствено тело, и "разголувањето/влечењето/слечењето" што творци, интерпретатори, па и пауни и го прават врз нејзе. статуата и природата се дел од еден ист естетски домен, пролетот и сончогледите се дел од тој феномен во оригиналните песни, додека статуа 4 завршува со "дека пролетта го преполовила каменот", ова кривење на пролетта го правам директно, како не прифаќање на оригиналниот естески свет.

не само тоа, туку сексуално злоупотребување е главната тема во текстот, "каде што ми ликува возбудата/а мене, без да прашам, ми се скара ѓаволот", и ова е напишано така поради тоа што котески до негде го благословува/извишува женското тело, а во нашиот модерен свет е главно терен на не-еднаквости. политички контестации, социјални оружја и чудни трансформации. но, дури и да не беше така, едноставното прифакање на нејзината убавина, и споредувањето на нејзе против социјалните релации.

иако ова гледиште е преубаво и дури до негде точен, природен, па и сенсибилен однос кон стварите, некако предизвикува чудно чуство во мене, и не само бидејќи ми е дедо. но, тој толку често овие слики и фигури ги користи во песните, што дури и ме нервира фактот што во статуа едноставно, поради која било причина, самото женско тело е главниот субјект, а не е ни метафора.

патриоти е песна за мојот гнев поради затворањето на дедо ми и ефектот што тоа го имаше врз мајка ми. и за мојот гнев кон луѓето околу мене, кои се однесуваат со чудна дистанца кон нашата историја како македонци што цело време живеат едни со други. како да сме оддалечени од последиците на сопствените постапки. си создаваме културни проблеми, ги решаваме со молчење, си дозволуваме меѓусебно да се повредуваме.

дедо ми бил затворен откако некои соседи му се заканиле со бомба додека ја држел мајка ми во раце, кога таа имала само две години. му се заканиле дека ќе го убијат ако ги пријави. и бидејќи дедо ми го имал тито врамен на ѕид, а сакал слободна македонија токму во тој краток период непосредно пред тоа да се случи, кога било политички опасно така да се размислува. бројот на неговото досие е оној во насловот, но без „/2“. тој дел јас го додадов, бидејќи станува збор за моето замислено досие. веројатно не сум доволно битен да имам свое, или веќе не е ни битно да си јавен интелектуалец. ама не мора да биде бирократско досие: луѓето околу мене веќе си чуваат еден вид такво за мене. македонците се големи пички за вакви работи, ќе те предадат, без разлика.

колку е чудно што бирократската машина е толку нестабилна во градов. неколку години си во затвор за своите зборови, а неколку години подоцна сите живеат во вистината за која си се борел. а за тоа што си го претрпел — како веќе никому да не му е гајле. е добро де! не требаше воопшто да имаш мисла во државава, за да не завршиш со камен во грлото. тие што цело време се однесуваат како да им е гајле секогаш најмногу ќаруваат од сите случувања. колку слаба држава сме.

patriots is a poem about my anger over my grandfather's imprisonment and the effect it had on my mother. and about my anger towards the people around me, who behave with a strange distance towards our history as macedonians who live alongside each other all the time. as if we were detached from the consequences of our own actions. we create cultural problems for ourselves, resolve them through silence, and allow ourselves to hurt each other.

my grandfather was imprisoned after some neighbours threatened him with a bomb while he was holding my mother, who was only two years old. they threatened to kill him if he reported them. and because my grandfather had a framed portrait of tito on the wall, but wanted a free macedonia during that brief period just before it happened, when it was politically dangerous to think that way. the number of his dossier is the one in the title, but without “/2”. i added that part because the poem concerns my imagined dossier. i'm probably not important enough to have one of my own, or perhaps being a public intellectual no longer matters. but it doesn't have to be a bureaucratic dossier: the people around me already keep a kind of one on me. macedonians are such pussies about these things; they'll betray you regardless.

how strange that the bureaucratic machine is so unstable in this city. you spend a few years in prison for your words, and a few years later everyone is living in the truth you fought for. and what you suffered — as if nobody cares anymore. well, alright then! you shouldn't have had a thought in this country in the first place, so you wouldn't end up with a stone in your throat. the people who keep acting as if they care always profit the most from everything that happens. what a weak country we are.

во бескрајно спиење е песна која што ја напишав кога бев во страшен малце маничен очај околу семејни здравствени проблеми на роднина. уствари, јас самиот немав толку многу спиено. во глава ми се вртеја цело време мотиви за како светот се распаѓа, и само една од овие е околу тоа како се напуштени стари луѓе да умираат. се осеќав и доста виновно, уствари секогаш се осеќам. исто така е малце коментар за транспортот општо, во размисла е брзината на колата, пол вирилио често збори за дромолошкото насилство. но и тој внатришен делириум е во прашање, каде што целиот свет е обратно. чудно е, не треба многу човек да се најде во лоша состојба телесна. баш два дена да ја напишам песнава, бев хоспитализиран, и така ми се осеќаше моето тело. веројатно и на овој начин дел од таа болка ми помина. бидејќи ако имаш здравствен проблем и ти се деси нешто што начинот на постоење ти го променува за полошо во исто време, не знаеш дали да се фокусираш на егзистентцијалните проблеми во твојот живот или околу опаѓањето на твојот квалитет на живот или на твоите блиски квалитетот. уствари, нај страшно е кога е двете во исто време, а општо инсомнија и проблеми во спиење најлесно го прават тоа. затоа alice in wonderland и слични такви новели прават толку силна асоцијација помеѓу авантура, распаѓање и несвесност како состојба.

„ѕвезда“ е првата песна напишана во еден син дневник кој што кружи во македонски друштва, има поминато полно сцени. можеби исток запишал некоја фора пред тоа, ама тоа не се брои дека беше доста силна игра на зброви повеќе него песна со намерно движење.

првите четири стиха се напишани во силбо, со гамзе во придружба од некој старец со брада од србија. обично таму завршуваме со некој што сме го собрале по пат. гамзе раскажуваше нешто за себе, како што често прави пред непознати луѓе. од тоа што успеав да го слушнам излегоа првите стихови. намерно беше најавено дека ќе се пишува песна за неа, иако не знам колку од кажаното навистина влезе во песната. не беше нешто посебно задоволна дека ја пишувам песнава. „турчинско-торбешка песна“ не е некаков жанр, барем колку што знам. а и да е, тешко дека ова би било добар пример.

од обичен разговор за потеклото на очите и мозокот се стигнува до самостојно создавање сетила, разместување ѕвезди, итн. али очигледно продолжува песната со обичната инфлациона сатира, каде што решава гамзе или некој друг во нејзино име дека можеби повеќе од бог треба самата она да биде. ова не би го мислела гамзе стварно, бидејќи не е арогантен човек, али се носи со многу, како да се каже, избивна пасија за поголеми животни чекори, кои што се повеќе ориентирани кон откривање идни можности во светот. само има некој необичен занес за сè што би можело да се случи понатаму. тоа не мора да биде нешто големо. често се работи за најобични желби, планови и можности. ама не баш така обични дека гамзе не си ги сфаќа работите така регуларно. доволно само-своја си е гамзе за да биде субјект на ваква тема, и стои да биде во таа смисла ѕвезда.

насловот има две мали шеги: колку навистина го сакам медиќ, макар и делумно иронично, и колку чини — бидејќи го прашувам коњоводецот колку треба да платам за него.

песната ја напишав, меѓу другото, затоа што си го замислував медиќ со многу долга коса и мислев дека тоа би било страшно секси. а некако, таа коса би ја „содржела“ и неговата поезија — како во нејзините слоеви да му е собрана целата поетска сила, или нешто такво. и во изгледот и во однесувањето има нешто речиси коњско, колку и да е тешко да се објасни тоа, па не ми беше тешко да го замислам како секси пастув.

но ова е и игра со неговата песна „ламјата го убива св. ѓорѓија“, во која му го убиваат коњот на светецот и бараат квир танцот да го преземе значењето на македонскиот патриотизам и партизанството. како да пишувам од перспектива на светецот, или на некој македонски партизан: во овој несреќен универзум си ја „откупувам судбината“ од квир револуцијата на медиќ, буквално купувајќи го него како коњот чие убивање го фантазира.

не дека сакам да протнам некаква реакционерна или фашистичка поента. само се забавувам со идејата дека секое насилство што некому или на нешто му го посакуваш ти се враќа во најсмешната можна форма. не ни затоа што сум против тоа насилство — напротив, тој ме инспирираше да го засилам! на разни начини.

целата песна е и игра со песната на дедо ми. јас тука се поставувам хомосексуално-фашистички, а дедо ми во својата песна прави една квазимизогина понуда за времето на жената и предвидува како таа ќе се однесува. јас, пак, се поставувам како да сум романтично заинтересиран за медиќ на подолг рок, како полека да сфаќам во што сè ќе ме вовлече неговото книжевно влијание. затоа и бракот, или некоја долга врска — преку тоа си ја терам иронијата.

а и едноставно ми е смешно што тој би видел песна во која е коњ, па би открил дека, наместо да му посакувам насилство или нешто слично, ние се вљубуваме, а тој пред мене си го брани угледот. така некако си ја спасувам и сопствената слика за него. долго време со другарите жестоко расправавме за неговото постоење, но на толку смешен начин што среде расправија ќе застаневме за да забележиме колку е апсурдно и смешно што пак го спомнуваме. па со песнава некако му го враќам тој егзистенцијален долг.

а и пред три години тој в лице ме нарече свој фанбој. па некако сакав симболично да го купам, а притоа да изгледа како да сум му напишал нешто обожавателско. сакав да ми стане полесно и порастоварено да мислам на него, без воопшто да морам да имам личен однос со него — зашто, нели, познато е дека тоа со него не е секогаш лесно

the title is basically two seperate little jokes, on the one hand its about how much i actually do love him, even if partially ironically, and the other half is about how much he costs, because im asking the horse owner how much i have to pay for him.

the reason i wrote this poem is because, well for one, i've been imagining medikj and what he'd look like with really long hair, and i figured that'd be really hot, but in a sense, it would "retain" his poetry within it, like the layers of his hair would contain all of his poetic force or whatever. and on the other hand, the way he kind of looks and behaves, its almost "horse-like" even if thats hard to describe, so imagining him as a sexy stallion wasn't hard at all.

but it's also a play on his song, “the dragon kills st. george”, because in that song they kill his horse and demand that a queer dance take over the meaning of macedonian patriotism and partisanship. and so, its almost like im writing from the perspective of the saint, or from the perspective of a macedonian partisan, where in this unfortunate universe, im "buying back my fate" from medikj's queer revolution, by literally purchasing him as the horse that he fantasizes killing.

this isn't because i'm trying to make a reactionary or fascist point, i'm just entertaining myself on the premise that, whatever violence you wish upon something, returns to you in the funniest form, not even because i'm against the violence, in fact, he has inspired me to increase it! (in various ways).

the whole poem is also a play on my grandfather's poem, because ultimately it's me being homosexually fascist about how i position myself, and in that poem, my grandfather makes a quasi-misogynistic bid on a woman's time, and a prediction on a woman's behavior, and im basically positioning myself as if i'm romantically interested in medikj in a longer-term kind of way, like, slowly coming to understand how much his literary influence will implicate me, and using the metaphor of marriage or a long term bond to facilitate and carry over this irony.

also, i just enjoy the fact that he'd see a poem about him being a horse, and then find out that, instead of me trying to wish violence upon him or something, it's us falling in love, and its him defending his reputation to me. it kind of salvages his image of him to me, because for a long time me and my friends have been furiously debating over his existence, but in such a funny manner that, we'd interrupt our own debate to point to how absurd and ridiculous it is that he keeps being mentioned. so in a way, this is me settling that owed existential debt towards him.

also, three years ago he called me a fanboy of his to my face, and, i kind of wanted to symbolically purchase him, all whilst making it seem like i wrote something devotional towards him, because i wanted my perspective of him to become lighter and easier without ever having to relate to him (because, well, it's a known thing that that isn't always easy with him)

сето ова е поврзано со еден момент, на нашата прва филозофска собиранка во мојот стан на први ноември, ден по мојот роденден. веќе бев пречувствителен и главата страшно ме болеше, ама сепак решивме да ја одржиме.

бевме собрани само неколкумина машки, сите жени нè откачија, освен александра. таа влезе, како и обично облечена во еден куп алишта, со еден куп капи и разни комбинации зимска облека. просторот секогаш е слабо осветлен и донекаде мистериозен, ама не на интересен начин. може некој да се запраша дали случајно влегол во погрешен момент, само што секогаш е погрешниот момент.

таа чудно нè гледа, јас го гледам кирил, тој е збунет и прави некоја многу чудна фаца, и јас веднаш му го посочувам тоа. изгледа во себе се надевал дека никој нема да има храброст да го забележи и да го посочи. последно што очекувал било јас толку нагонски да го пресечам тој момент, на таков, можеби искористувачки начин, иако самиот не би го кажал тоа така.

и изгледа останал буден до доцна во ноќта, премотувајќи ја таа сцена, иако не сум сигурен дали сака да го откријам ова, па можеби ќе го тргнам од објаснувањево и тој дел од приказната ќе се изгуби или нешто такво.

како и да е, ништо од ова нема врска со птици и прозорци, ама со кирил се шегувавме дека треба да напишам песна за тоа, и дека би било доста смешно ако само ја посочам точната сцена, без да користам никакви слики. секако, тоа би било ужасна песна, па се потрудив уште повеќе да се служам со аналогии, многу повеќе отколку што и обично правам, и така стигнавме дотука.

ама да, анастасија е прозорецот, а кирил е птицата, тоа отприлика е поентата на песнава. не е некоја длабока поента за времето, страдањето, благосостојбата на животните или нешто слично, туку само мој обид да доловам еден многу чуден момент.

непосредно пред да ја напишам песнава ја читав песната на анте, третиот дел од „макови“ од неговата рана збирка (макови, 1972). всушност, таа ме инспирираше, бидејќи се обидувам да научам да пишувам на подвосмислен начин.

голем дел од тој поетски метод е одложувањето на доаѓањето на сликите, дозволувањето неповрзани слики да се испреплетат дури и кога ги прекршуваат физичките закони, па дури и одложувањето на субјектот кому нешто му се случува, или неговото повторно воведување во некој подоцнежен стих.

тоа се случува во оваа песна, каде што песната тече како вода, исто како што гредите на мојот стан почнуваат да си го бараат видот, а самиот прозорец почнува да лета.

и во неговото раскажување перспективата се поместува во некој подоцнежен момент од истото искуство. тоа се случува и во „птичката и прозорот“, каде што, вториот пат кога птицата се обидува да го активира погледот, условите се веќе сменети

this is all related to one moment in time, on our first philosophical gathering at my apartment on the first of november, a day after my birthday. i was already oversensitized and my head hurt like hell, but we decided to host it anyways.

it was just a bunch of us guys gathered around, all the women ditched us, except aleksandra. she walked in, wearing a crap ton of clothes as per usual, a bunch of hats and various arrangements of winter clothing. the environment is always dimly lit, and somewhat mysterious but not in an interesting way. it could make someone wonder whether they've accidentally entered at the wrong time, except, its always the wrong time.

she stares at us oddly, i'm looking at kiril, he's confused and making a very odd face, and i instantly call him out on it. apparently, in his mind he had been hoping nobody would have the balls to notice it and point it out, the last thing he was expecting was for me to viscerally break that moment in such a, possibly extractive manner, although he wouldn't say that himself.

and apparently he stayed up late into the night replaying that scene, although i'm not sure he wants me to disclose this so maybe i'll remove it from this explanation and this part of the lore will be lost or whatever.

anyways, none of this has to do with birds and windows, but me and kiril had joked that i should write a poem about it, and that when i do, that it would be quite funny if i just pointed out the exact scene and didnt use any imagery. of course that would make for an awful poem, so i made sure to take extra steps in being analogical, way more than i even usually am, and this is how we got here.

but yeah, anastasija is the window and kiril is the bird, that's kind of what the point of this poem is about. it's not some deep point about time, suffering, animal welfare or anything, it's just my attempt at trying to capture a very odd moment in time.

right before writing this i was reading ante's poem, the third part of ‘poppies’ from his early collection (poppies, 1972). in fact i was inspired by it, because i'm trying to learn to write in a more ambiguous manner.

and a big part of that poetic method is delaying how images arrive, allowing unrelated images to intertwine even when breaking physical laws, and even delaying the subject onto which something is happening, or reintroducing the subject in a later line.

this happens in this poem where the song flows like water, the same way that my apartment beams start searching for their eyesight, and where the window itself starts to fly.

in his narrative also the perspective shifts into a later date of the same experience, which happens in the bird and the window too, where the second time the bird is trying to activate its gaze, the conditions have changed